شادکامی ام از ایثار در ایثار مرد.فضیلتم از سرشاری خود به ستوه امد!

دیدگانم دیگر در برابر خواهندگان پر از اشک نمی شود . دست ام زبرتر از ان شده که لرزش دستان پر شده را حس کند.

کجا رفته است اشک دیدگان و نرمی دلم؟ این تنهایی بخشندگان همه!ای خموشی رخشندگان همه!

اوخ ، پیرامونم یخ است و یخزار دست ام را می سوزاند!

اوخ ،در من تشنگی ای است تشنه تشنگی تان!

چون دستی به سوی ام دراز شود ،دستم را پس میکشم و درنگ میکنم چون ابشاری که در شاریدن نیز درنگ می کند!این چنین گرسنه شرارتم!

پری ام در اندیشه چنین انتقامی ست.چنین شیطنتی از تنهای ام برون می جوشد.

                                                                                                       (فریدریش نیچه)